Territorial Disputes and Their Settlement Under International Law

Abstract

Territorial disputes are complex phenomena situated at the intersection of international law, historical legacies, power dynamics, and domestic political factors. Their peaceful settlement depends on multidimensional conditions that extend beyond legal regulation alone. This article examines territorial disputes through the interplay between legal doctrine and political practice, explaining the International Court of Justice’s criteria for determining the existence of a dispute and the significance of “positive opposition.” It further analyzes the legal foundations of peaceful settlement mechanisms under the UN Charter and explores how states’ strategic interests and institutional environments shape their choice among these methods. An assessment of state practice from 1945 to 2015 shows that negotiation has been the predominant method, while the likelihood of selecting binding mechanisms declines as disputes become more protracted. Developments since 2015 indicate a growing role for regional mediation and an increasing influence of decisions by international courts and arbitral tribunals on dispute dynamics, even as many disputes persist under conditions of political status quo. The findings demonstrate that although the peaceful settlement of territorial disputes remains a core requirement of international law, its practical effectiveness is deeply conditioned by strategic calculations, institutional constraints, and regional dynamics.

Нутаг дэвсгэрийн маргаан, түүнийг олон улсын эрх зүйн дагуу шийдвэрлэх нь

[Товч утга]

Нутаг дэвсгэрийн маргаан нь олон улсын эрх зүй, түүхэн өв, хүчний харьцаа, дотоод улс төрийн хүчин зүйлсийн уулзварт оршдог нарийн төвөгтэй үзэгдэл бөгөөд түүнийг энхийн аргаар шийдвэрлэх үйл явц нь эрх зүйн зохицуулалтаас давсан олон янзын нөхцөл байдлаас хамаардаг. Энэ өгүүлэлд эхлээд нутаг дэвсгэрийн маргааныг эрх зүйн болон улс төрийн практикийн огтлолцолд шинжилж, маргаан оршин буй эсэхийг тогтоох Олон улсын шүүхийн шалгуур болон “позитив эсэргүүцэл” гэх ойлголтын ач холбогдлыг тайлбарласан. Цаашлаад НҮБ-ын Дүрмийн дагуу энхийн аргаар шийдвэрлэх механизмын эрх зүйн үндэс, энхийн аргуудын хэрэглээ нь улсуудын стратегийн сонирхол, институтийн орчинтой хэрхэн уялддагийг тодорхойлохыг эрмэлзэв. 1945–2015 оны практикийг шинжлэхэд хэлэлцээ давамгайлж, маргаан удаан үргэлжлэх тусам заавал биелэгдэх механизмыг сонгох магадлал буурч буй хандлага ажиглагдсан. Харин 2015 оноос хойших үйл явцад бүс нутгийн зуучлалын ач холбогдол нэмэгдэж, олон улсын шүүх, арбитрын шийдвэр маргааны динамикт бодит нөлөө үзүүлж буй ч олон маргаан улс төрийн статусквотоо хадгалсан хэвээр байна. Судалгааны үр дүн нь нутаг дэвсгэрийн маргааныг энхийн аргаар шийдвэрлэх нь олон улсын эрх зүйн зайлшгүй шаардлага боловч түүний үр нөлөө стратегийн тооцоолол, институтийн нөлөө, бүс нутгийн динамиктай салшгүй уялдаатай хэвээр байгааг харуулна.

[Түлхүүр үг]

Нутаг дэвсгэрийн маргаан, позитив эсэргүүцэл, НҮБ-ын дүрэм, маргааныг энхийн аргаар шийдвэрлэх, олон улсын шүүх ба арбитр.